แต่ก็รู้สึกอยากเขียนอะไรซักอย่างมาก อยากเขียนอะไรยาวๆได้บ้าง
จริงๆก็ไม่ได้จำเป็นว่าเขียนยาวๆแล้วจะดี
แต่การเขียนยาวๆเหมือนเราได้ปลดปล่อยสิ่งที่เราคิดออกไปได้มาก
เมื่อก่อนสร้างบล๊อคไว้ตั้งมากมายหลายอัน แต่ไม่เคยอัพได้เกิน 3 เอนทรี่เลย (ทำไมวะ?)
เอนทรี่นี้คือเอนทรี่ที่ 4 อันแรกในชีวิต - - ปรบมือ....
เอนทรี่นี้จะเป็นเอนทรี่ระบายความในใจอันแรกด้วย
คนที่อัพบล๊อคได้ยาวๆ นี่เค้าเริ่มกันยังไง เค้าทำกันยังไง ใช่ที่กุกำลังทำอยู่มั้ยนะ
ช่วงนี้เป็นอีกช่วงชีวิตหนึ่ง ที่ความหน่วงเข้ามาเยี่ยมเยียนอีกแล้ว
จะเดินหน้าทำอะไรก็ลำบาก อยากถอยหลังก็ถอยกลับไม่ได้
เหมือนหยุดความต้องการของตัวเองไม่ได้ แต่ก็คว้าสิ่งนั้นมาไว้ไม่ได้อีกเหมือนกัน
ต้องติดอยู่กับความอึดอัดอย่างนี้ไปอีกนานเท่าไหร่
บางทีก็กลัวใจตัวเองเกินไป
ความโลภนี่แหละที่น่ากลัวที่สุด
มันค่อยๆทำให้เราอ่อนแอลงเรื่อยๆ
จากที่ตอนแรกก็ไม่ได้มีความเข้มแข็งอะไรอยู่แล้วด้วย
ยิ่งโตแทนที่จะเข้มแข็งขึ้น แต่กลับอ่อนแอลงเรื่อยๆด้วยซ้ำ
เพราะไม่เคยรู้ว่าอะไรคือสิ่งที่จะทำให้ตัวเราพอใจที่สุด ไม่เคยหาสิ่งนั้นเจอ
ก็เลยเกิดความทุกข์อยู่เรื่อยๆ นี่ก็คือผลจากความโลภหรือ
คอยแต่เฝ้าหาสิ่งที่จะมาเติมเต็มความต้องการของชีวิตไม่มีที่สิ้นสุด
ถึงจะพยายามปลงเท่าไหร่ แต่ใจก็ยังเป็นทุกข์ไม่จบสิ้นอยู่ดี
ได้แต่หวังว่าซักวันจะค้นพบสิ่งที่ใจต้องการจริงๆเจอ
หรือเพียงแค่หยุดความคาดหวังที่มากมายเกินไป และยอมรับกับความผิดหวังให้มากขึ้น
จะช่วยให้พ้นจากวังวนความอ่อนแอนี้ได้บ้างมั้ย
เฮ้อออ พูดง่ายยยย แต่ทำยากเกิ๊น
(เวิ่นได้ใจจริงๆ แต่ก็ยังไม่ยาวเท่าไหร่ แมร่งได้แค่นี้จริงๆ)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น